|
Πρωτοβουλία
εκπαιδευτικών |
||||
|
|
||||
|
Με
αφορμή τις εκλογές για αντιπροσώπους των ΕΛΜΕ 5η Σύγκληση - “για τη Δημόσια Παιδεία” 5-12-2007 |
||||
|
Πολίτες,
κοινωνοί της αγωνίας για τη Δημόσια Παιδεία, Συνάδελφοι και συνοδοιπόροι,
εκπαιδευτικοί και δάσκαλοι, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ για να καταλάβουμε
τον ζωτικό χώρο των σχολείων. Να εδραιώσουμε τη διαρκή τους κατάληψη από τη συμμετοχή και τη συλλογική μας δράση,
όπως ορίζουν οι συνταγματικές επιταγές της παιδείας. Είμαστε εδώ για να
αναβαθμίσουμε μέσα από τη σχολική κοινότητα το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό
όργανο, τον αναγεννημένο σύλλογο διδασκόντων. Ν’ ασχοληθούμε με το
καθημερινό, μερικό πρόβλημα, που θα τροφοδοτήσει τις συνολικότερες δράσεις
μας και θα ανατροφοδοτηθεί απ' αυτές. Είμαστε εδώ, τελικά, για να
υπηρετήσουμε το θεμελιώδες μορφωτικό αγαθό, την παιδεία. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΔΟΜΗΣ Θέλουμε
τα δευτεροβάθμια όργανα να εκλέγονται από τους συλλόγους των διδασκόντων με
ενιαίο ψηφοδέλτιο. Από τους αναβαθμισμένους παιδαγωγικούς-συνδικαλιστικούς
συλλόγους να στείλουμε πιο πάνω τον πιο επιδέξιο «αριστερό», τον άριστο
«δεξιό» ή τον κορυφαίο «κεντρώο». Γιατί, συνάδελφοι, δεν είμαστε εδώ, για να
μεταφέρουμε κάθετα την (σεβαστή) κομματική διάταξη της Δημοκρατίας μας, όπως
κι αν θέλουμε (αν θέλουμε) να αυτοχαρακτηρισθούμε. Εδώ, είμαστε αριστεροί, γιατί
είμαστε με το εμείς. Εδώ, είμαστε δεξιοί, γιατί
πιστεύουμε στην εξατομικευμένη βούληση και στην διαπερατότητα των κοινωνικών
στρωμάτων. Δεν είμαστε αριστεροί, γιατί δε μας αρέσει η ισοπέδωση και
οι έτοιμες λύσεις. Δεν είμαστε δεξιοί, γιατί θέλουμε η δεξιότητά μας
να μοιράζει περίσσευμα. Σε τελευταία ανάλυση, εδώ είμαστε δημόσιοι
λειτουργοί, είμαστε παιδαγωγοί, είμαστε καταλύτες για να μπορούν οι κοινωνίες
που έρχονται να μην ασφυκτιούν μπουκωμένες από τις όποιες λύσεις -
τηλεπωλήσεις μιας χρήσης. Να μπορούν να αφουγκράζονται το χτες, την ώρα που
ονειρεύονται για να χτίσουν το αύριο. Οι αντιπρόσωποι που θα προκύψουν από τις
νέου τύπου διαδικασίες που προτείνουμε, θα στελεχώσουν τις κατά περιοχές
ΕΛΜΕ. Αυτές, έχοντας πλέον νέα χαρακτηριστικά, θα συγκεράσουν τις
πρωτοβάθμιες θέσεις εκπέμποντας το πολιτικό
στίγμα, το οποίο με τη σειρά του θα ανανεώσει και τις θέσεις των κομμάτων
και της κοινωνίας για τα ζητήματα της Παιδείας. Σε μια τέτοια συνδικαλιστική
διάταξη, το τριτοβάθμιο όργανο, η ΟΛΜΕ, θα αποκτήσει έναν περισσότερο οριζοντιοποιημένο και
αντιπροσωπευτικό ρόλο, ενώ οι ΕΛΜΕ (που στα μεγάλα αστικά κέντρα πρέπει να
ανασχεδιασθούν σε στενότερη βάση) θα συνεχίσουν να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο.
Παράλληλα, πρέπει να επιδιωχθεί η πολιτική και τεχνική νομιμοποίηση των
επιμέρους δράσεων-κινητοποιήσεων (ακόμα και εσχάτων μέσων πάλης) των α/βάθμιων και β/βάθμιων οργάνων που με τη σειρά τους θα κατευθύνουν και τα τριτοβάθμια
σχέδια δράσης, αφού τα προβλήματα, παρ' ότι
μπορούν να ομαδοποιηθούν, δεν παύουν να ποικίλουν και να χρήζουν ιδιαίτερης
αντιμετώπισης, ανάλογα με την ιδιομορφία και την οξύτητά τους. Τότε σίγουρα θα δούμε τους καθηγητές στην πόρτα του Σχολείου τους, να κάνουν στάση εργασίας ή να ξεσηκώνουν τη γειτονιά, για να συνεδριάσει η Σχολική Επιτροπή που έχει την ευθύνη της Σχολικής Μονάδας για να επισκευαστεί το κτήριο που στάζει, να συνεδριάσει το Σχολικό Συμβούλιο (και για τις καταλήψεις), να φύγει ο αμίαντος, να 'ρθουν οι καθηγητές που λείπουν, να δούμε το μοντέλο «ένας υπολογιστής ανά μαθητή» χωρίς κιάλια, να λειτουργήσουν τα ακριβοθώρητα ευρυζωνικά δίκτυα, τα εργαστήρια και η multimedia βιβλιοθήκη, να φύγει η δημόσια ιδιώτευση και η πάσης φύσεως ιδιωτεία, να φτάσουμε στην εκπαίδευση έχοντας κατακτήσει την παιδεία, να κάνει τότε οριστική κατάληψη το νόημα της Δημόσιας Παιδείας στο χώρο του Δημόσιου Σχολείου, να πιάσει (πιο πολύ) τόπο κι ο αγιασμός της 11ης Σεπτεμβρίου. ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Αναγνωρίζοντας -χωρίς νεωτερισμούς
και παραδοσιολαγνείες- και
αντλώντας από το πολυεπίπεδο πολιτισμικό μας υπόβαθρο και τις
δημοκρατικές-ανθρωπιστικές μας παρακαταθήκες, οφείλουμε να αρθρώσουμε έναν
σύγχρονο, δυναμικό λόγο. Συνάμα, να επιλέξουμε εκείνες τις πρακτικές που θα
υπερβαίνουν την τεχνητή πόλωση που διαπερνά την ελληνική παιδεία και κοινωνία
σκιάζοντας πολλά πραγματικά προβλήματα, ενώ δημιουργεί άλλα τόσα, εξ ίσου
πραγματικά. Θα πάψει έτσι ν’ απομακρύνεται η δημοκρατική αναδιαπραγμάτευση
του ταξικού διακυβεύματος της Παιδείας σε πραγματικούς όρους ισονομίας. Αυτή η υπέρβαση συνδέεται οργανικά με την κατοχύρωση, τόσο στην
πράξη όσο και σε θεσμικό επίπεδο, δημοκρατικών, ρηξικέλευθων, οριζόντιων και
κάθετων, αμφίδρομων αξιολογικών διαδικασιών. Ήδη, η πρότασή μας για τη
συνδικαλιστική αναδιάρθρωση εξασφαλίζει ευνοϊκότερους όρους για ένα τέτοιο
εγχείρημα. Βέβαια, η λέξη αξιολόγηση
έχει φθαρεί μέσα από μια δαιμονοποίηση, απ’ τη μια ή την άλλη πλευρά. Ούτε η
έννοιά της μπορεί να περιοριστεί αποκλειστικά στις όποιες ενδοεκπαιδευτικές
διαδικασίες, μακριά από τα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα. Το
μονοδρομικό μοντέλο της άνωθεν εξωκοινωνικής
αξιολόγησης που προωθείται για να
νομιμοποιήσει στα μάτια των μαζών τις πρακτικές του νεο-φιλελευθερισμού και
του νεο-συντηρητισμού, πρέπει να συναντήσει την ευθεία, δημιουργική και
διεκδικητική μας αντιπροταση. Η
όποια αξιολόγηση, στο πλαίσιο των
συνταγματικών αρχών της Δημόσιας Παιδείας, θα έχει νόημα, μόνον όταν
προϋποθέτει τη στοχοθεσία και το σχεδιασμό του (εν γένει και εν είδει)
σχολικού παιδευτικού έργου. Τότε μόνον
θα έχει να κάνει με την παραγωγή, μιας έγκυρης και θεσμοθετημένης κριτικής
από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Από πάνω προς τα κάτω και αντιστρόφως,
αλλά και πλαγίως, οδηγώντας έτσι στην δυναμική άρθρωση ενός κρίσιμου
πολιτικού λόγου, μιας δημοκρατικής πολιτικής και πολιτισμικής συνθήκης. Ο
δάσκαλος δεν είναι υπάλληλος του παιδαγωγικού προϊσταμένου, ο παιδαγωγικός
προϊστάμενος δεν είναι ο άβουλος εκφραστής ενός αόριστου παιδαγωγικού
ινστιτούτου, ο μαθητής δεν είναι πελάτης του δασκάλου, ο γονιός δεν είναι ο
διαπλεκόμενος στην παιδαγωγική διαδικασία. Όλοι μετέχουν στην ευθύνη. Ο
καθένας χωριστά, κι όλοι μαζί να απαιτήσουν την εκπαίδευση ως υποσύνολο της
κατακτημένης παιδείας κι όχι ν’ ανέχονται μια ευτελή εκπαίδευση με
συμπλήρωμα-αντίδοτο μια εικονική παιδεία. Τρεις δεκαετίες «λύσεων» και
«μεταρρυθμίσεων» της παιδείας είναι αρκετές. Όχι άλλες αναδιατάξεις του
εξεταστικού, όχι άλλα ρετούς βιβλίων και κτηρίων, όχι νέο μοίρασμα της ίδιας
τράπουλας. Ναι στην αξιοκρατία, ναι στην εκπαιδευτική στοχοθεσία, ναι στην ανάδειξη
του μορφωτικού αγαθού της παιδείας. Είναι ευθύνη της Σχολικής Κοινότητας να εκφραστεί
από και προς όλες τις κατευθύνσεις και να επιμερίσει τις ευθύνες που
αναλογούν σε όλους τους εμπλεκόμενους. Οφείλει να το κάνει. Αλλιώς καραδοκεί
ο ύπουλος εφησυχασμός, η έρπουσα διάλυση και τα σχολεία γίνονται ξέφραγα
αμπέλια και στην εξωτερική ιδιώτευση, με όσες όψιμες «διαθεματικότητες», με
όσες αισθητικές απολαύσεις κι αν
σπεύσουν για να τα περιθάλψουν. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ «ΩΡΑ» ΔΥΣΚΟΛΗ Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων μέσα σ' ένα σιναμερικανικού τύπου κοινωνικό,
οικονομικό και πολιτικό πρόταγμα που δρομολογεί τη σμίκρυνση της ευρύτερης
ευρωπαϊκής πολιτικής παράδοσης και η συμφραζόμενη σπουδή για τη σύνθλιψη των
ασφαλιστικών κεκτημένων, βρίσκουν την ιδανική πιλοτική πρακτική τους έκφραση
στο «μεσαιωνικό» εργασιακό καθεστώς
των όλο και περισσότερων ωρομισθίων, που θα κακοπληρώνονται κι αυτό μόνον
όταν ρέουν οι πιστώσεις έγκαιρα ή δεν εκτρέπονται προς άλλη κατεύθυνση. Το παράδειγμα
των «Εμπειροτεχνών Ιδιωτών» από τον κλάδο των μουσικών, καταδικασμένων σε
αιώνια ωρομισθία, (και) με δηλωμένη
πολιτική και εργασιακή συμμόρφωση, είναι χαρακτηριστικό της καταφανούς
προσπάθειας κατάτμησης σε συντεχνιακά αντίπαλες ομάδες του όλου
επιστημονικού-εκπαιδευτικού προλεταριάτου. Η κυρίαρχη συνδικαλιστική αντιπρόταση ως
επί το πλείστον ασφυκτιά ή παραπαίει εγκλωβισμένη στα μονολιθικά «ιδεολογικά»
μοντέλα που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις πολιτικές-κοινωνικές εξελίξεις
και να διευκολύνουν -το καθένα για τους δικούς του παραπλήσιους λόγους- την
[εκ]παιδευτική προβληματική να εκφραστεί σε ευρύτερους
πολιτικούς-κινηματικούς όρους ή σε αξιολογικές, «μικρές» και μεγάλες,
καθημερινές αναμετρήσεις. Είναι
θετικές, αλλά όχι αρκετές, οι πρόσφατες παραινέσεις της ΟΛΜΕ για καθολική
έκφραση των πάσης εργασιακής υπόστασης εκπαιδευτικών
εργαζόμενων-απασχολήσιμων στην υπό αίρεσιν Δημόσια Παιδεία και η -έστω και
καθυστερημένα- μερική αναδίπλωση, σε σχέση με την μέχρι τώρα διπρόσωπη και
καιροσκοπική συνδικαλιστική
ημι-κάλυψη των ωρομισθίων μελών (ή όχι;) των ΕΛΜΕ που εκφράστηκε στον
ηθικά και πολιτικά παράνομο αποκλεισμό τους από τις εκλογές για αντιπροσώπους
στο Συνέδριο της ΟΛΜΕ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ Προβάλλοντας
τις ρηξικέλευθες κοινωνικές-παιδευτικές μας προτάσεις πρέπει να επιχειρήσουμε
έναν απαιτητικό διάλογο, μια νέα δράση, που κι αν δεν μετακινήσουν εκ βάθρων
τα τρέχοντα ταξικά συστημικά όρια, τουλάχιστον θα μας απαλλάξουν από το
κόστος της συνευθύνης και της ανοχής στην ασφυκτική μετριοκρατία-παρακμή που
χαρακτηρίζει το όλον σύστημα. Η
υποβάθμιση των αξιών της Παιδείας που εκφράστηκε στις πρόσφατες κρίσεις των
υποψηφίων παιδαγωγικών-διοικητικών στελεχών (μέσω της συχνά εικονικής
διαδικασίας της συνέντευξης ή της -τεχνοκρατικής φύσεως- γραπτής εξέτασης)
καθιστά ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη της δικής μας εγρήγορσης, τόσο στο
προσωπικό, όσο και στο συλλογικό επίπεδο για τα μικρά και τα μεγάλα θέματα
της Δημόσιας Παιδείας. Γιατί ήρθαμε σ' αυτό το Σχολείο όχι
μόνο για τον επιούσιο, αλλά για να χτίσουμε πέτρα την πέτρα τις
προϋποθέσεις, ώστε να γνωρίσουν οι μαθητές -κι εμείς μαζί τους- αυτόν
τον Κόσμο. Από μας περιμένουν να τον περπατήσουμε παρέα και από μας
εξαρτάται αν και εφ' όσον τον αλλάξουν ή θα τους τον αλλάξουν, από μας και το
πώς θα είναι αυτός αλλά κι ο μελλοντικός Κόσμος.
Να μη μείνουμε λοιπόν στην υποκριτική έξωθεν απόρριψη ή στη
συντήρηση και στα μερεμέτια του ετοιμόρροπου σχολικού τοίχου,
περιμένοντας μονάχα τα ατίθασα νιάτα να 'ρθουν να τον γκρεμίσουν και
να μας λυτρώσουν. Είναι κι αυτό ένα διαρκές ενδεχόμενο. Εμείς πρέπει να
εξαντλήσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να δημιουργήσουμε μαζί με τους μαθητές
μας ένα, αντάξιο του ονόματος του, Δημόσιο Σχολείο. Κι
αυτοί, αν είναι σαθρό, ας το επισκευάσουν, ας το γκρεμίσουν κι ας το
ξαναχτίσουν με τη σειρά τους πάλι. Εμείς όμως, μονάχα χτίζοντας θα πάρουμε,
θα ξαναπάρουμε απ' την κοινωνία την -πολύμορφη- ανταμοιβή που θέλουμε και μας
αξίζει. ΤΟ ΦΟΡΟ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΠΟ... ΕΠΑΦΙΕΤΑΙ ΣΕ
ΜΑΣ Βέβαια,
οι τρέχουσες κυρίαρχες πολιτικές επιδιώξεις μάλλον θέλουν να αποκλίνουν από
το πολιτισμικά κοινωνικά και συνταγματικά συνομολογημένο νόημα της ενήλικης
πλέον Δημόσιας Παιδείας. Ωστόσο αυτή η διαπίστωση δεν μας χαρακτηρίζει ως
αμετακίνητους -προς κάθε κατεύθυνση-, δογματικούς θιασώτες του κοινωνικού και
εθνικού μας συμβολαίου. Η τακτική επιφύλαξή μας, ως προς την ουσία μιας
ενδεχόμενης συνταγματικής αναθεώρησης, καθορίζεται από τις καθημερινές «μικρές» και
μεγάλες ασύμμετρες πολεμικές ενέργειες και από την προκλητική εγκατάλειψη
του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας, εν όψει μιας προελαύνουσας ιδιωτικής πανάκειας όπως τη σηματοδοτούν οι
σημερινές, κεντρικές πολιτικές επιλογές. Επιλογές
που παρακολουθούν και εξελίσσουν με
συνέπεια το νεωτερικό μοντέλο, με αποτέλεσμα την εργασιακή υποβάθμιση, την
κοινωνική καταρράκωση και την οικονομική περιθωριοποίηση των εκπαιδευτικών. Αγωνιζόμαστε ΣΗΜΕΡΑ για να μη δούμε τα «Ζωνιανά» της Παιδείας
ΑΥΡΙΟ. Για να μη γίνει «Ολυμπιακή» η Δημόσια Παιδεία, να μη φτάσουμε σ’ ένα
«μονόδρομο του μοντέλου Sabena». Για να αντιμετωπιστεί συνολικά η παιδεία, κι όχι σε
φέτες η εκπαίδευση. Όχι άλλη έκπτωση στο «δέλτα». Εργαζόμαστε για να μη
γίνει το «Δ» της Δημόσιας Παιδείας νοηματικά αντίστοιχο με αυτό της ΔΕΗ και
των ΔΕΚΟ. Να υπερασπιστούμε ΤΩΡΑ την παιδεία, περισσότερο κι απ’ το
ασφαλιστικό. Γιατί η κατάκτηση αυτή θα μας οδηγήσει και στις άλλες αναστατικές πρακτικές. Μ' αυτό το πολυσύνθετο όπλο θα αντιμετωπίσουμε
αποτελεσματικά, τόσο επιμερισμένα όσο και συνολικότερα, τα ποσοστά πείνας
στον προϋπολογισμό για την Παιδεία, και μ' αυτό το ίδιο όπλο, μέσα και έξω
απ' τα στενό του Δημόσιου Σχολείου πλαίσιο, θα δρομολογήσουμε αποτελεσματικά
-ως απαιτητικοί συμμέτοχοι μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας- και το ελάχιστο-ονειρεμένο 5% του ΑΕΠ για την
Παιδεία, όταν και όποτε η κυρίαρχη πολιτική της έκφραση αποφασίσει (πιεζόμενη) να
πραγματοποιήσει το κοινό μας όνειρο.
Κι αν -όπως πολλοί διατείνονται- αυτό το όπλο στραφεί εναντίον μας, τότε ας
πέσουμε υπέρ πατρίδος αφ' υψηλά. Θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία.[1]
Κι αν αναρωτηθείτε από ποιόν πλανήτη έρχονται όλα αυτά, θα σας πούμε από τον
πλανήτη της διπλανής μας πόρτας, της καθημερινής μας συζήτησης. |
||||
|
Αυτό το Σχολείο είναι δικό μας κι αυτή η ουτοπία είναι εφικτή... |
||||
|
Καθημερινά διεκδικούμε ·
τον υπερβατικό αντίλογο στα τυφλά και κούφια
«εκσυγχρονιστικά»-εξωκοινωνικά αξιολογικά προτάγματα της αγοραίας ιδιωτείας ·
κοινωνικά αξιολογημένες, διαρκείς αυξήσεις των δαπανών
για την Παιδεία με σαφείς και πραγματικούς αποδέκτες ·
τη δικαίωση των ηθικών-ανθρωπιστικών στόχων της
Παιδείας Καθημερινά κατοχυρώνουμε ·
οριζόντια - αντιπροσωπευτική συνδικαλιστική αναδιάταξη ·
αναβαθμισμένους παιδαγωγικούς-συνδικαλιστικούς
συλλόγους ·
ευέλικτες ΕΛΜΕ με άμεση (και ηλεκτρονική) επαφή των
μελών τους Καθημερινά αντιπαλεύουμε ·
το διχοτομικό-καταναλωτικό μοντέλο της «Παιδείας ΚΑΙ
του [επιπρόσθετου-προσχηματικού] Πολιτισμού» ·
το φρονηματισμό πάνω στην πανάκεια «αισθητική απόλαυση» της καταναλωτικής εκ-παίδευσης ·
τον προελαύνοντα οικονομικό-κοινωνικό αποκλεισμό
των λειτουργών της Παιδείας και των κοινωνικών τους εταίρων ·
τον εργασιακό «μεσαίωνα», την ελαστικοποίηση και
πολυδιάσπαση των εργασιακών σχέσεων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων ·
το σκληρό νόμισμα της χρηματαγοράς
που επιζητεί να εξαργυρώσει το Ψωμί του Δασκάλου Καθημερινά αναβαθμίζουμε ·
το κοινωνικό συνταγματικό δικαίωμα-υποχρέωση στην
Δημόσια Παιδεία Καθημερινά δημιουργούμε ·
την παιδαγωγική ελευθερία και ανάπτυξη της
κριτικής-βιωματικής γνώσης και μόρφωσης Καλούμε ·
τους συναδέλφους να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια στο όνομα
της Πρωτοβουλίας Εκπαιδευτικών για μια Οριζόντια Αντιπροσωπευτική
Συνδικαλιστική Δράση με άξονα τη διακήρυξη της 5ης Σύγκλησης ·
τους συναδέλφους όλων των βαθμίδων της παιδείας σε
συστράτευση, έξω από τα στεγανά των κλαδικών διεκδικήσεων που δεν μπορούν να
χωρίσουν όσους το αγαθό της παιδείας ενώνει. ·
Τους συναδέλφους αλλά και τα μέλη της κοινωνίας να
υπογράψουν την 5η Σύγκληση και να μετατρέψουν σε πράξη τις διακηρύξεις της ώστε να πάψει να κονταίνει κάθε
μέρα μέσα μας η κραυγή «Ζήτω η ελευθερία»[2]
Κατερίνα Αρχελάου Λεπτομέρεια
από το εξώφυλλο της έκδοσης 5-12-2007 |
||||
|
Κατεβάστε
το αρχείο της 5ης Σύγκλησης σε μορφή doc |
Κατεβάστε
την εκλογική αφίσα του 2007 για την ανάδειξη Δ.Σ.
στις ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης (Α3) |
|||
|
Συνάδελφε-Συμπολίτη, αν θέλεις να
συγκαταλέγεσαι στην παρακάτω στήλη, που υποστηρίζει την διαδικτυακή έκφραση
της πρωτοβουλίας στο συγκεκριμένο ζήτημα - (Ε΄Σύγκληση) - στείλε τα αναλυτικά
σου στοιχεία στο e-mail protovoulia.net@gmail.com ώστε να δρομολογηθεί η διασύνδεση μας. |
||||
|
1 |
Αλμπάντη Θεοδοσία |
Νηπιαγωγός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
2 |
Ανανιάδης Παναγιώτης |
Γεωλόγος-Θεολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
3 |
Ανδρεάδης Γιάγκος |
Πρόεδρος
τμ ΕΜ Παντείου Πανεπ. |
Αθήνα |
|
|
4 |
Βαλαβάνης Αθανάσιος |
Χημικός-Οργανοποιός-Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
5
|
Βαμβουκλή Μαρίζα |
Μουσικός |
Αθήνα |
|
|
6 |
Βέτσος Βασίλειος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
7
|
Βέτσος Ευστράτιος |
Φοιτητής
Πληροφορικής |
Κέρκυρα |
|
|
8
|
Βλέτσης Αντώνιος |
Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
9
|
Βλέτσης
Νικόλαος |
Ζωγράφος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
10 |
Βουλκίδου Αθανασία |
Φιλόλογος
|
Θεσσαλονίκη
|
|
|
11 |
Γαϊτανίδης Παύλος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
12 |
Ελευθεριάδης Ελευθέριος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
13 |
Εφραιμίδου Λευκοθέα |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
14 |
Ζαφειριάδης Ηλίας |
Θεολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
15 |
Ζυγούρας Στέργιος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
16 |
Ιωαννίδου Κωνσταντούλα |
Βιολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
17 |
Κεχαγιάς Ηλίας |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
18 |
Κοροβίνης Θωμάς |
Συγγραφέας-Τραγουδοποιός-Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
19 |
Κοτζαβαΐδου Θεοδοσία |
Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
20 |
Κουκουρίγκος Γιάννης |
Οργανοποιός-Φυσικός |
Σιδηροχώρι
Σερρών |
|
|
21 |
Κουλαξίδης Στέργιος |
Μαθηματικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
22 |
Κουτούπα Αναστασία |
Δικηγόρος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
23 |
Κρομμύδας Αθανάσιος |
Φυσικός |
Ρόδος |
|
|
24 |
Κρομμύδας Σταύρος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
25 |
Λάππας Ιωάννης |
Θεολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
26 |
Λάσκαρης Σταύρος |
Οικονομολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
27 |
Μαυροκωστίδης Γρηγόριος |
Θεολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
28 |
Μεγαλοκονόμου Αναστασία |
Γαλλικών |
Ν.
Ραιδεστός |
|
|
29 |
Μπάνος Βασίλης |
Πληροφορικός-Κοινωνιολόγος
ΣΔΕ Δ.Φ. Διαβατών |
Θεσσαλονίκη |
|
|
30 |
Μπαρούτας Γιάννης |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
31 |
Μπιτζαράκης Παντελής |
Ψυχολόγος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
32 |
Μπουλάκη Ειρήνη |
Φυσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
33 |
Νικολαΐδης Αλέκος |
Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
34 |
Νικολακάκης Γιώργος |
Αν.
Καθ. Κοιν. Ανθρωπολογίας Παν. Κρήτης |
Ρέθυμνο |
|
|
35 |
Ντόκου Σταυρούλα |
Φοιτήτρια
Σ.Κ.Τ. του Α.Π.Θ. |
Θεσσαλονίκη |
|
|
36 |
Ξένου Σουλτάνα |
Δασκάλα |
Θεσσαλονίκη |
|
|
37 |
Παγώνης Δημήτριος |
Φυσιογνώστης |
Θεσσαλονίκη |
|
|
38 |
Παπαγεωργίου Δημήτριος |
Αναπλ.
Καθηγ. Τ.Π.Τ.Ε. Παν. Αιγαίου |
Μυτιλήνη |
|
|
39 |
Παπαδοπούλου Βασιλική |
Μουσικός |
Χίος |
|
|
40 |
Παπαδοπούλου Ελένη |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
41 |
Παπανδρίκου Μέμα |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
42 |
Παπανικολάου Σταύρος |
Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
43 |
Παππάς Μιλτιάδης |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
44 |
Πένογλου Αναστασία |
Πληροφορικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
45 |
Πιτιλάκη Αικατερίνη |
Φιλόλογος |
Θεσσαλονίκη |
|
|
46 |
Πολιτίδου Ελισάβετ |
Μαθηματικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
47 |
Πολυμενοπούλου Κατερίνα |
Μουσικός |
Αθήνα |
|
|
48 |
Ραζάκοβ Ρουσλάν |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
49 |
Ρηγοπούλου Πέπη |
Καθηγήτρια
τμ. ΕΜME Παν. Αθηνών |
Αθήνα |
|
|
50 |
Ροδίτης Αθανάσιος |
Χ.
Μηχανικός, Μέλος του Συλ Γονέων Μ.Σ.Θ. |
Θεσσαλονίκη |
|
|
51 |
Σαββουλίδης Παναγιώτης |
Ερευνητής
Μικροηλεκτρονικών Συστημ. |
Θεσσαλονίκη |
|
|
52 |
Σκαρλάτου Θάλεια |
Ηθοποιός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
53 |
Σουργκούνης Σταύρος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
54 |
Σταμούλης Σπύρος |
Αγγλικών |
Θεσσαλονίκη |
|
|
55 |
Σολάκογλου Δημήτρης |
Γερμανικών |
Ριζώματα
Ημαθείας |
|
|
56 |
Σταθιακός Αλέξανδρος |
Θεολόγος |
Σάμος |
|
|
57 |
Συκιώτης Χρήστος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
58 |
Συμεωνίδης Χαράλαμπος |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
59 |
Τέντα Γεωργία |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
60 |
Τσέλιος
Δημήτρης |
Μουσικός |
Θεσσαλονίκη |
|
|
61 |
Φιρλίγκος
Θεόδωρος |
Πολ. Μηχ. Διδάσκ. ΤΕΕ |
Μυτιλήνη |
|
|
62 |
Φωτιάδης Ζαφείρης |
Πρόεδρος
Πανελ. Ένωσης Γον. Μουσ. Σχολείων |
Θεσσαλονίκη |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||
