ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Ανεξάρτητοι Καθηγητές Δ.Ε. Λέσβου

 

Η Αθλιότητα της Διοίκησης & η Διοίκηση της Αθλιότητας

 

Με τον παραπάνω τίτλο που παραφράζει και αντιστρέφει το γνωστό έργο του Μαρξ («Η αθλιότητα της φιλοσοφίας»)- απάντηση στο αντίστοιχο του Προυντόν («Η φιλοσοφία της αθλιότητας»)- θα μπορούσαν να σχολιαστούν οι επιδόσεις του προϊσταμένου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου όσον αφορά την «αστυνόμευση» των σχολείων, των μαθητών και των εκπαιδευτικών του νησιού. Επιμένει ο προϊστάμενος να ζητάει από τον σύλλογο διδασκόντων του Γυμνασίου Πλωμαρίου την αναπλήρωση των «χαμένων» διδακτικών ωρών (τριών ημερών) από τις καταλήψεις του περασμένου Δεκέμβρη, τότε που η νεολαία όλης της χώρας βρισκόταν σε κινητοποίηση για τη δολοφονία του 16χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου.

 

Ο σύλλογος των καθηγητών του σχολείου με παιδαγωγική υπευθυνότητα και δημοκρατικές διαδικασίες και με τη συναίνεση μαθητών και τοπικής κοινωνίας (Σχολικό Συμβούλιο) αποφάσισε πως δεν υπάρχει πρόβλημα με την ύλη και άρα δεν υφίσταται ουσιαστική ανάγκη αναπλήρωσης. Αρνήθηκε επιπλέον να υιοθετήσει την πεπατημένη πολλών σχολείων που σε ανάλογες περιπτώσεις- υποκριτικά και εν γνώσει της Διοίκησης- δηλώνουν «τυπικά» κάποιους τρόπους αναπλήρωσης, τους οποίους όμως ποτέ δεν υλοποιούν «κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά». Θεώρησε επίσης ο σύλλογος πως οποιαδήποτε υποχρεωτική επιβολή αναπλήρωσης των ωρών αυτών, με ενδεχόμενη περικοπή περιπάτων ή άλλων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, θα είχε το χαρακτήρα τιμωρίας για τα παιδιά, ώστε να καμφθεί το αγωνιστικό τους φρόνημα. Γι΄ αυτό και δεν εξέτασε καν το ενδεχόμενο μιας «δήθεν» αναπλήρωσης.

 

Μετά και από την παράσταση των συναδέλφων από το Πλωμάρι στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, υπήρξε και σχετική τοποθέτηση της ΕΛΜΕ υπέρ της απόφασης του συλλόγου του Γυμνασίου Πλωμαρίου (12/2). Η παρέμβαση μάλιστα της ΕΛΜΕ στο ζήτημα υποχρέωσε την Διοίκηση να επαναφέρει άμεσα, για όλα τα σχολεία, το πρόγραμμα «Πρώτη ώρα: Σινεμά», το οποίο δεν προσφερόταν σε όσα σχολεία είχαν συμμετάσχει στην πρώτη φάση των καταλήψεων της χρονιάς, τον Οκτώβρη.

 

Ωστόσο, στην παρούσα φάση, οι συνάδελφοι στο Πλωμάρι βρίσκονται σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση, αφού, μετά την «απειλητική» επίσκεψη του προϊστάμενου εκεί, εκκρεμεί η οριστική απόφαση για την αναπλήρωση των ωρών που θα παρθεί από τον Περιφερειακό Διευθυντή, μετά από εισήγηση του προϊσταμένου. Όπως μάλιστα φρόντισε να κάνει κατανοητό στους συναδέλφους ο προϊστάμενος, η γνώμη του συλλόγου δεν πρόκειται να ληφθεί καθόλου υπόψη, αλλά η αναπλήρωση θα επιβληθεί υποχρεωτικά και μένει να οριστεί ο τρόπος. Έτσι, μέχρι να γίνει αυτό, δεν εγκρίνονται ούτε εκδρομές, ούτε εκπαιδευτικές επισκέψεις, ούτε άλλη σχετική διαδικασία στο σχολείο αυτό.

 

Έτσι, οι συνάδελφοι από το Πλωμάρι- πολλοί απ’ τους οποίους είναι νεοδιόριστοι- παρακολουθούν έκπληκτοι την μεθόδευση ενός άθλιου πραξικοπήματος, το οποίο «στολίζεται» με πλαίσια δήθεν νομιμότητας και με επιφάσεις συναίνεσης των εκπαιδευτικών (κι αυτό γιατί δεν έχουν πραγματικά νομικά «πατήματα» για να επιβάλουν την αναπλήρωση). Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε άλλες περιπτώσεις αναπλήρωσης, παρόλο που αυτή επιβλήθηκε με τον ίδιο τρόπο- αντίθετα από τη γνώμη των συλλόγων- ο προϊστάμενος έσπευσε να «χαιρετίσει» (!!) τους εκπαιδευτικούς που συναίνεσαν στην αναπλήρωση με «υπευθυνότητα» και «παιδαγωγική αγάπη»!

 

Η Διοίκηση λοιπόν παρανομεί συνειδητά, αφού ξέρει πως οι νόμοι που επικαλείται βάζουν ως κριτήριο για την αιτιολόγηση της αναπλήρωσης μόνο την εξάντληση της ύλης, για την οποία όμως οι συνάδελφοι του σχολείου έχουν εγγυηθεί και έχουν και έως τώρα ελεγχθεί. Κι αφού ξέρει ο προϊστάμενος πως μπορεί να παρανομεί και να αυθαιρετεί χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις, δεν διστάζει, εκμεταλλευόμενος τη γενικότερη «ραστώνη» πολλών συναδέλφων, να δηλώνει καθαρά (μεταξύ άλλων «ωραίων», κατά την επίσκεψή του στο Πλωμάρι) πως στόχος του είναι να καταστείλει τις μαθητικές καταλήψεις ως πράξεις «παράνομες» και να καλεί τους συναδέλφους να περιφρουρήσουν το «κύρος» (!!) του δημόσιου σχολείου (το οποίο υπονομεύεται όμως διαρκώς από τις κυβερνητικές επιλογές, της υποχρηματοδότησης και της ιδιωτικοποίησης) και να διδάξουν στα παιδιά «δημοκρατία» (!!!). Έτσι εννοεί μάλλον εκείνος τον συμβιβασμό και την υποταγή στην κυρίαρχη πολιτική… Έτσι θέλει τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς: άβουλους, αμνήμονες, αναίσθητους και αμαθείς, χωρίς δικαιώματα και χωρίς κοινωνική δράση. Γι’ αυτό και το κράτος σήμερα στήνει σε πολλά μέρη έκτακτα «μαθητοδικεία» (Πειραιάς, Λάρισα) για να τρομοκρατήσει κάθε αντίπαλη κριτική φωνή.

 

Η συγκεκριμένη λοιπόν δράση του προϊσταμένου δεν αποτελεί απλώς μια περιπτωσιακή επιμέρους «αθλιότητα της Διοίκησης» αλλά αποκαλύπτει μια κεντρική έκφανση της γενικότερης εκπαιδευτικής πολιτικής, αποτυπώνει τη βασικότερη διάσταση αυτού που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «διοίκηση της αθλιότητας»: ο αυταρχισμός, η απαξίωση και η χειραγώγηση μαθητών και εκπαιδευτικών, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και κάθε κριτικής φωνής, η μετακύλιση υποχρεώσεων στις πλάτες των εκπαιδευτικών σε βάρος των δικαιωμάτων τους, όλα αυτά αποτελούν τον μόνο τρόπο για να «διοικηθεί» ένα σχολείο εντελώς απαξιωμένο, έρμαιο στις «ορέξεις» του ιδιωτικού κεφαλαίου και της Αγοράς, ένα σχολείο που αναπαράγει την αμάθεια, τις κοινωνικές διακρίσεις, τη διαμόρφωση «χειραγωγήσιμων» πολιτών στη διάθεση της εργασιακής εκμετάλλευσης και της πολιτικής εξουσίας.

 

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Αυτή η κατάσταση δεν πρέπει πια να μας βρίσκει άλλο αδρανείς.

Όλοι οι συνάδελφοι στα σχολεία θα πρέπει να ενημερωθούν για τις αυθαιρεσίες της Διοίκησης.

                     Να μην αφήσουμε αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια του δημόσιου σχολείου να παριστάνουν τους υπερασπιστές του.

                     Να πιεστεί η ΕΛΜΕ για αποτελεσματικότερες δράσεις στήριξης των συναδέλφων στο Πλωμάρι και ανατροπής των αυθαιρεσιών της Διοίκησης.

Αύριο ο αυταρχισμός θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα…

 10-3-2009

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Ανεξάρτητοι Καθηγητές Δ.Ε. Λέσβου

agonistiki_paremvasi@yahoo.gr